Owady zagnieżdżają się przede wszystkim w łatwo dla nich dostępnych pomieszczeniach. Ich liczebność zależy od czynników fizycznych (temperatury, wilgotności, oświetlenia pomieszczeń) oraz biologicznych (płodności samic mierzonej liczbą składanych jaj, długości cyklu rozwojowego, liczby pokoleń w ciągu roku oraz naturalnej śmiertelności owadów). Tak więc np. populacje karaluchów w pomieszczeniach są na ogół znacznie mniej liczne niż prusaków, bo dużo dłuższy jest ich rozwój i o połowę mniejsza liczba jaj w kokonie. jeżeli chcemy ograniczyć liczebność szkodników, musimy uniemożliwić im dostęp do wody i pokarmu oraz zlikwidować miejsca ich wylęgu.

  Sypkie produkty - kasze, mąka, płatki - przechowywane na ogół przez dłuższy czas, powinny znajdować się w szczelnie zamkniętych pojemnikach plastikowych lub puszkach. Papierowe torebki i opakowania kartonowe nie stanowią wystarczającego zabezpieczenia. Prusaki z łatwością dostaną się do ich wnętrza, podobnie mkliki, mączniki, wołki, rozkruszki itp. Do żywności trzeba często zaglądać, również bezpośrednio po jej zakupie. Zdarza się, że ze sklepu przynosimy np. kaszę z mklikami, czy mąkę z wołkami zbożowymi. Dobrze byłoby chociaż raz w miesiącu znaleźć trochę czasu na zrobienie przeglądu szafek i znajdujących się tam produktów - szczególnie jak robimy częste zapasy - zwłaszcza sypkich (z wyjątkiem soli i cukru, gdyż te na ogół są wolne od szkodników). Niestety zaatakowaną żywność trzeba zniszczyć, ponieważ nie nadaje się już do konsumpcji. Są w niej resztki wylinek, jaja owadów i ich odchody, a także rozwijające się owady i ich oprzędy.

  Ponieważ większość z nas mieszka w domach, w których znajduję się co najmniej kilka mieszkań, szkodniki często przychodzą do nas od sąsiadów, powinniśmy zatem zadbać o uniemożliwienie tych wędrówek -  np. karaluchy czy prusaki występujące powyżej 2-3 piętra w blokach najprawdopodobniej przywędrowały do nas od sąsiada, ze zsypu lub zostały przyniesione do domu z piwnic lub bezpośrednio na ubraniu od znajomych. Kratki wentylacyjne, które muszą pozostać drożne, zasłaniamy umocowanymi dokładnie kawałkami firanki nylonowej lub gazy o dość gęstych oczkach. Do zlikwidowania wszelkich szpar i szczelin, a także innych miejsc przechodzenia owadów możemy użyć cementu, silikonów, masy gąbczastej, ewentualnie gipsu. O właściwe warunki sanitarne na śmietnikach, w zsypach, pomieszczeniach ogólnego użytkowania jak hydrowęzły, pralnie musimy postarać się wspólnie z sąsiadami. W pomieszczeniach tych szkodniki znajdują schronienie (kryjówki), a nierzadko - także pokarm.

  Zabiegi czyszczące i konserwujące powierzchnie, jak: zamiatanie, odkurzanie, mycie i pastowanie podłóg, niepokoją owady i nie sprzyjają ich gnieżdżeniu się. W ten sposób usuwa się kokony prusaków i karaluchów, ogranicza się rozwój larw pcheł, niszczy drogi prowadzące do gniazd mrówek faraona.

  Ważne jest także odpowiednie ustawienie mebli i sprzętów, zwłaszcza w kuchniach. Powinien być do nich łatwy dostęp. Lekkie odstawianie od ścian jest najodpowiedniejsze. Luźno powieszone szafki zajmują wprawdzie więcej miejsca, ale nie trzeba ich rozmontowywać w przypadku zwalczania szkodników, tak jak ma to miejsce przy zwartych obudowach kuchennych. Jeżeli zakładamy boazerie, kafelki lub tapetujemy ściany, bądźmy świadomi, że sami przygotowujemy w ten sposób owadom mnóstwo kryjówek. Farba emulsyjna  czy lateksowa jest najodpowiedniejsza do pomieszczeń, w których trudno się ustrzec szkodników.

  Latem najlepiej założyć w oknach siatki metalowe lub plastikowe. Zabezpieczą one mieszkania przed owadami wlatującymi z zewnątrz - muchami i osami. W porze przedwieczornej te same siatki, jeżeli będą wystarczająco gęste, nie dopuszczą do naszych mieszkań krwiopijnych mrówek (komarów, meszek, kuczmanów).

  Jeśli jednak - mimo stosowanych przez nas zabezpieczeń - dokuczliwe owady zagnieżdżają się w domach, zaleca się wezwanie profesjonalnych ekip zajmujących się tępieniem i zwalczaniem szkodników.